No food at Batibouw Tattoo

Vrijdag. Bezoek van een vriendin. Koud koud koud!
Beetje bijgepraat, wat rondgelopen, iets gaan drinken.
18u30: Teerbeminde komt aan, teerbeminde neemt zijn plaats als chef kok van de avond in onder assistentie van ondergetekende en het bezoek.
19u15: vriendje van bezoek komt aan van zijn werk.
20u: smikkelen en smullen van het feestmaal.
21u: valse noot van de avond: het geëerd bezoek weigert te proeven van de speciaal voor hen aangekochte (tijdens een speciaal aan hun bezoek gewijde late-night shopping in Delhaize)(waardoor het te laat werd om zelf nog te koken)(en we dus op restaurant zijn gegaan, wat dus extra kosten zijn bovenop de kosten in de Delhaize!) overheerlijke taart omdat het -hou u vast- vasten is. Ondergetekende kan er slechts groen mee lachen.
22u: bezoek aan plaatselijk drinkgelag. Speurend oog naar interessante mensen om te bekijken. Geen gevonden.
 
Zaterdag: ochtend: Teerbeminde probeert me uit mijn warme nestje te krijgen. Geen zin. Warm bedje! Maar de plicht roept!!!
Expeditie naar onze hoofdstad, mét het openbaar vervoer, want wij zijn milieubewuste mensen! Aanleiding: gratis kaarten voor zowel de tentoonstelling Tattoo in de musea voor kunst en geschiedenis als voor Batibouw.
Tattoo was leuk: mooie en creepy dingen gezien (stukjes mensenhuid, tattoo’s en piercings op edele deeltjes, …), nieuwe interessante dingen aan de weet gekomen, daar dus een uur en een kwartier geboeid en vrolijk rondgelopen. Onderandere bijgeleerd dat dingen als scarificatie, piercing en tattoo’s al eeuwenoud zijn, zo oud als de mensheid zelf zeg maar. Blij dat ik een westerling ben waar het niet verplicht is je lijf te laten volprikken…
14u: lege maag! Acute hongeraanval.
Naar de Heyzel, daar in het ganse ‘eetdorpje’ geen enkel etablissement gevonden dat broodjes verkoopt, enkel warm eten (vies! duur!). Dan maar naar de Expohallen. Daar de eetstandjes opgezocht. Die bleken allemaal van 1 en dezelfde organisatie, en op geen enkel van die standjes (en we hebben er veel gezien) was nog een vegetarisch broodje te vinden. Enkel hesp!!! Erg hongerig en boos bijna zo’n snullig verkopertje aangevlogen. Dan maar vol tegenzin maar met de eetlust van een neushoorn een broodje tonijn binnengewerkt. Uiteraard staand, want nergens zitplekken.
Conclusie: als je niet naar Batibouw MOET, blijf er dan alsjeblief weg. Het wordt bevolkt door de meest lelijke bezoekers, de een al dommer, irritanter en belachelijker dan de ander, en de ergste soort verkopers. Veel volk. Lelijk volk. Fermettebouwers. Brrrr…
Wel enkele hele mooie dingen gezien (designkeukens, badkamers met bubbelbad en sauna), maar die kunnen we toch niet betalen, so…
Never again…
Ook de terugweg verliep niet bepaald vlot. Geplaagd door pijnlijke rug, knie en voeten een uitgang genomen, en op een immense parking terecht gekomen. Nergens een herkenningspunt, en al helemaal nergens een metro. We konden niet terug binnen, dus dan maar op zoek. Na een heel eind stappen niet de metro, maar dan toch al een bushalte van de Lijn tegengekomen. Waar dan nog een halte was van een lijn die ik ken, en die ons naar het Noordstation zou kunnen brengen. En over amper 10 minuten al een bus! Prachtig!!! Helaas werden die 10 minuten er wel 30… Geen nood, dan de volgende trein, net op tijd voor de volgende trein… Bleek ook die 15 minuten vertraging te hebben. Wat er allemaal voor gezorgd heeft dat we bijna 3 uur gedaan hebben over het traject. Met de auto was dat geen 50 minuten geweest…
 
Zondag: ochtend: Teerbeminde probeert me uit mijn warme nestje te krijgen. Geen zin. Warm bedje! Maar de plicht roept!!!
Door de pijnlijke koude naar mijn ouders…
’s Avonds genoten van het geslacht de pauw, witse, en het ronduit hilarische Niki’s geheim…

 
 

2 gedachten over “No food at Batibouw Tattoo

  1. rare gfasten van je (blij dat ik er niet bij was) niet van die taart heben gegegten, mag ik dan een stukje?
    Batibouw: vol leijke domme mensne, indeed…
    lekekr warm nestje indeed!

    Like

Reacties zijn gesloten.