Gastbijdrage van Teerbeminde: Low in de AB

Vooraleer de show kon beginnen diende eerst door de Brusselse jungle vol schietgrage wantrouwige leden van s lands ordemacht naar de ancienne belgique geslaomt. Parkeerplaats voor de plaatselijke Brico, en dan de kon de tocht naar de oermoeder aller concertzalen beginnen.

De avond startte met een voorstelling van een film gebaseerd op het werk van de black heart procession. De stille film verliep helemaal op het trage, meeslepende ritme van de muziek, soms tragisch, soms hilarisch. De sfeerliedjes van deze groep pasten uitstekend bij het concept van deze voorstelling, de harde vloer van de AB veel minder. Stram gezeten even de beentjes gestrekt, op verkenning binnen de AB, alwaar we al snel de onvolprezen presentatrice tegen het lijf liepen, Ayco Duyster, die later naar eigen zeggen ontroerd was door het talrijk opgekomen publiek.

De avond werd door een zeer divers publiek bijgewoond, met een gemeenschappelijk kenmerk: een lijkbleke huid van teveel binnenzitten, teveel naar kleine schermpjes zitten turen, teveel zondagavondradio en -blues.

Zoals bij alle goede concerten werd het voorprogramma verzorgd door een band vol nobele onbekenden die echter meestal op één of andere wijze het publiek naar de keel grijpen. Kid dakota hadden hiervoor een wel zeer bijzonder exemplaar van het ras Drummer meegebracht die een puisterige bijzonder jong lijkende singersongwriter van het nodige extra lawaai voorzag. Deze drummer begon liedje op Tom Waits achtige wijze, met de nodige jazzy hautain en fluisterende, nonchalante roffels, om over te gaan naar een stevige mars en te eindigen in een orgie van geweldige roffels en donderende mokerslagen. Waarbij in aantal gevallen het nerdy brilletje, van dit rijp voor psychiatrie aandoend heerschap, de neus verliet in een vergeefse poging de zwaartekracht te trotseren…

Verder bleek deze kerel de gewoonte te hebben tussen of tijdens de nummers even zijn drumkit te verlaten voor een korte trip rond het podium, de cymbalen continu te wisselen, te goochelen met de drumsticks en ook de bassdrum als floortom te gebruiken.

Freaky maar geslaagd met goeie nummers én gewaardeerd door het talrijke publiek. Voor de geïnteresseerden www.kiddakota.com waar ondermeer enkele mp3’s te downloaden zijn.

Tijd voor de hoofdschotel, Low, het onvolprezen trio dat reeds een 15 tal jaar muziek maken in het niet zo populaire genre: “verstilde pracht”. Denk aan de ijzingwekkende schoonheid van verlaten steppes en taigas, waar een verlaten kampvuurtje voor de enige warmte zorgt. Liedjes ontdaan van alle franjes en herleid tot hun naakte essentie, twee prachtige stemmen begeleid door een basic gitaar, drum en bas.

De laatste cd liet een iets andere richting vermoeden, met meer invloeden van diverse alternatieve rockensembles, meer noize, meer lawaai, gemener, ook ironischer. Dit gevoel zette zich verder tijdens het optreden, de nieuwe nummers zijn goed, heel goed maar net iets minder bijzonder dan vroeger, net iets gewoner. Het optreden met een duidelijk verschild tussen vroege Low nummers, die probleemloos de zaal letterlijk naar adem deden snakken en de nieuwe songs, die niet dat gevoel gaven.  

Daardoor miste het optreden een beetje de unieke Low sfeer, hoewel het gevoel van tussen duizend mensen te staan die allen ademloos en muisstil luisteren naar twee stemmen tamelijk uniek blijft in de huidige muziekwereld. Na 15 jaar, 12 volwaardige albums en een onlangs uitgebrachte 4delige boxset met restjes is de groep zelf een beetje op zoek naar een nieuwe richting, die hen misschien dankzij hun unieke stemcombinatie naar nieuwe hoogten zal leiden of misschien op overdiend pensioen, maar het blijft een aanrader voor al wie van gepassioneerde muziek houdt. Nu geeft de groep een beetje het gevoel van “we hebben het allemaal al wel gezien en gehad”. En dat is een heel klein beetje jammer. Ook waren er diverse kleine technische probleempjes, die door de zanger met de nodige ironie werden ontvangen: “dat hoort erbij als je zoals Low koppig je eigen ding doet, en daardoor met bescheiden middelen werkt”.

Een goed optreden, zeker de moeite waard, nog veel meer dankzij het unieke gezelschap uiteraard.


6 gedachten over “Gastbijdrage van Teerbeminde: Low in de AB

  1. ik kan me best inbeelden dat het wat wennen is om aan de iets hardere nummers (alhoewel hard???) te wennen. Maar ik heb zo’n gevoel dat er binnenkort een waar meesterwerk uit die gasten hun mouwen komt gerollen. Je voelt het gewoon op hun nieuwe cd. Er ligt iets te broeden.

    Like

  2. Ik ben veel te moe om zelf een zinnig verslag van het concert te typen, dus hier enkele opmerkingen letterlijk in de marge (in de reacties that is):
    – Kid Dakota was érg leuk!
    – De drummer van Kid Dakota was een losgeslagen muppet from hell. De ganse tijd met zijn hoofd naar beneden boven die drums, en dan af en toe als een geflipte piranha naar adem happen, zijn bril af en toe de lucht in catapulterend.
    – Low: ik vond de nieuwe nummers wel even mooi als de oudere. Misschien komt dat deels ook doordat ik niet zo vertrouwd bent met de groep als teerbeminde en vooral naar de meest recente cd heb geluisterd. In elk geval een unieke ervaring. Heb altijd al wel een zwak gehad voor breekbaarheid, echtheid, mooie samenzang, en dat was hier wel allemaal aanwezig.
    Enkel een serieus slaapgebrek weerhoudt me dan ook een meer diepgaand verslag te schrijven…

    Like

Reacties zijn gesloten.