13/10: Film 9: Day and Night

Scandinavische film. Verhaal volgens de website van het filmfestival: “Thomas, een 40-jarige gescheiden architect, is het leven beu en wil eruit stappen. Hij heeft 12 uur om afscheid te nemen van de mensen die hem het dierbaarst zijn en ontmoet ze allemaal in of rond zijn auto. Eerst brengt hij zijn zoon naar school, maar onderweg probeert hij Emil een afkeer te doen krijgen van hem. Als hij de geschokte jongen aan de schoolpoort heeft afgezet, ontmoet hij zijn maîtresse Sarah (Marie Bonnevie, de echte partner van Persbrandt). Ze maken ruzie, maar vrijen dan toch, tegen de auto. Daarna rijdt Thomas met zijn oude vriend Jacob wat rond in de regen. In een garage drinkt hij een borrel en dan pikt hij Anna, zijn ex-vrouw, op. Hoewel hun gesprek heel giftig is, wil Anna het niettemin opnieuw met hem proberen. Maar Thomas zegt gewoon dat zij het hoederecht krijgt over Emil. Ondanks het feit dat het publiek van bij het begin weet hoe de film zal eindigen, slaagt de jonge Staho erin om er een heel sterk en donker drama van te maken. Het is het tragische verhaal van een man die zichzelf – en wat hij geworden is – haat, en die ten slotte maar één uitweg ziet. Een heel aangrijpende film.”
 
De film kwam wat op een ongelukkig moment (iemand van de familie zwaar ziek), en misschien is het daardoor dat het minder goed beviel. Of lag het aan het feit dat het reeks de negende film was op nog geen week tijd? Nu ja, slecht was hij zeker niet. Maar aangezien het hoofdpersonage zich opstelt als een absolute klootzak, en je ook niet weet waarom hij uit het leven wil stappen, lukt het niet echt om er veel sympathie voor op te brengen. Bovendien is de hele toon van de film ijzig koel. Misschien doordat het een scandinavisch product is, ik weet het niet.
Alleszins zeker niet slecht, maar ook geen topper.

12/10: Film 8: Code 46

Net als de eerste film 9 songs een film van Michael Winterbottom. Echter totaal onvergelijkbaar.
 
Verhaal: onze wereld in de toekomst. Mensen leven afgesloten in de rijke steden, en kunnen enkel daar binnen of buiten indien ze een papel hebben, een soort verzekering, enkel te verkrijgen via de overheid. Tussen de steden leven de uitgeslotenen in minder fortuinlijke omstandigheden.
Een zakenman moet voor een onderzoek 24u in een andere stad zijn, en wordt daar verliefd op een meisje. Notabene een meisje dat de misdaad pleegde die hij moet onderzoeken, nl papels vervalsen.
 
Ik vond de film erg goed, tot het laatste half uur. Toen vond ik de gang van zaken zo hard dat ik echt niet meer van de film kon genieten. Een stomp in mijn maag was de film plots. Ik kan het dus niet eens zijn met CMS, die zegt dat de film niet meeslepend is, de film was meer meeslepend dan mij lief is.
Net wanneer je denkt te weten hoe het zal aflopen (geen happy end, maar ook geen drama, that’s life); neemt de film een drastische wending. Beginnend met een vrij-scène die ik al redelijk degoutant vond, alhoewel totaal niet expliciet (zie 9 songs), en zo steeds verschrikkelijker wordend…
Hoe meer je erover nadenkt, hoe erger het wordt…
Al ben ik het wel eens met de opmerking dat Tim Robbins erg saai en koel acteert, Samantha Morton (denk aan Minority Report) is schitterend!
 
Bevreemdende film, maar toch wel de moeite…

10/10: Films 5 en 6: The machinist en La finestra di fronte

The machinist
Erg donkere thriller, met Christian Bale in de hoofdrol (herinner u American Psycho) in een werkelijk uitgemergelde versie.
Spannende film, maar sleept je mee in een bijzonder grauw en hopeloos universum.
 
Het verhaal: Trevor Reznik werkt aan een machine in een fabriek. Plots gebeuren er rare dingen in zijn leven, hij wordt lastig gevallen door een rare man die zijn collega’s of oversten beweren niet te kennen, er verschijnen bizarre post-its op zijn frigo, de mensen in zijn omgeving beginnen almaar raarder te doen,…
 
La finestra di fronte
Voor mij een van de toppers binnen al de supergoeie films van dit filmfestival.
 
Het verhaal: een koppel loopt een verwarde oude man tegen het lijf. Aangezien hij zich niks herinnert en een eerder hulpeloze indruk maakt, nemen ze hem maar tijdelijk in huis. Het verhaal van deze man ontvouwt zich samen met en in deze film doorweven met het verhaal van het koppel (met relatieproblemen) en vooral het verhaal van de vrouw. Vanuit haar keukenraam ziet ze elke dag binnen in het appartement van een knappe overbuur, en door de oude man kruist haar weg zich ook in het echte leven met de zijne…
 
Enorm mooie film. Origineel. Veel fijngevoeliger dan de Hollywoodmisbaksels. Erg goed gemaakt, prachtige acteerprestatie door het vrouwelijk hoofdpersonage, een mix van twee erg boeiende verhaallijnen, zowel in het heden als het verleden, met als rode draad liefde en passie.
 
Absolute aanrader voor wie van een originele, gevoelige, interessante film houdt.

9/10:Films 3 en 4: The story of the weeping camel en captive

The story of the weeping camel.
Gratis tickets, met dank aan de stad. Resultaat was vol dat 80% van de aanwezigen 55+ was, en 5% -12. Maar kom, uiteindelijk hielden ze zich wel allemaal stil.
 
Verhaal: familie in de Gobi woestijn leeft van hun dieren (geiten en kamelen). Wanneer er een zeldzaam wit kamelenveulentje wordt geboren, wordt het verstoten door de moeder. Om het mogelijk te redden, moeten de jonge zoontjes op zoek naar een vioolspeler in een soort stadje wat verderop, die een bepaald ritueel kan uitvoeren.
 
Mooi, mooi en nog eens mooi: de eenvoud van de ‘acteurs’ (iedereen speelt gewoon zichzelf), de eenvoud van het verhaal, de kennismaking met de cultuur en het leven daar, het ontroerende verhaal, de prachtige beelden van zowel de mensen, de natuur als het landschap. Absoluut niet te vergeten moment: het einde van de film, wanneer ze het ritueel uitvoeren en de moederkameel begint te wenen.
 
Geen saaie trage film over rare mensen in een ver en onbeschaafd land, maar een eerlijke, ontroerende filmervaring.
 
http://www.thinkfilmcompany.com/weepingcamel/index2.html
 
Captive
Verhaal: op een dag wordt de Argentijnse 15 jarige Christina plots meegenomen van school naar een rechter. Die vertelt haar dat haar ouders eigenlijk haar ouders niet zijn, maar dat haar echte ouders ooit verdwenen zijn (onder het Argentijnse regime in de jaren ’70 blijkbaar een veel voorkomende zaak). Hij haalt er een oudere dame bij, die dan haar echte oma zou moeten zijn, en waar ze vanaf nu ook bij moet gaan wonen. Bij de mensen die ze tot dan toe als ouders zag, mag ze op rechtersbevel niet meer wonen.
Na de eerste schok gaat dit meisje op zoek naar de waarheid over haar leven.
 
Boeiend verhaal over de zoektocht van een tiener, tegen de achtergrond van het Argentijnse politieke regime van vroeger en nu. Je wordt helemaal meegezogen in het verhaal, dat zich langzamerhand ontvouwt. Als kijker zijn de gebeurtenissen nu eenmaal net zo bruusk en moeilijk te volgen als ze voor Christina zijn.

8/10: Film2: Mean Creek

Aangezien ik vannacht amper 5 uur heb geslapen, nu zit te werken en doodmoe ben, aangezien ik ondertussen al 8 films heb gezien en nog maar van 1 verslag gemaakt, ga ik de recensies van de andere films dus in sneltempo, met een slaperige kop en misschien dus wat kort en ongeïnspireerd moeten typen…
De films waren tot nu toe echter stuk voor stuk meer dan de moeite, en op het niveau van het beste dat er doorgaans in de cinema’s te zien valt. Elke film volledig anders, maar allemaal boeiend, mooi, ontroerend, spannend,…
Ook het filmfestival an sich is nog steeds een echte aanrader…
 
Vrijdag Mean Creek gezien. Eerst nog een kortfilmpje met Joke Devynck in de hoofdrol. Leek banaal, maar het slot zorgde toch voor een ander oordeel. Bikkelhard slot…
 
Na de kortfilm floepten de lichten aan en verscheen daar plots Nic Baltazaar, in mooi kostumm. Geweldige mens vind ik dat! Bleek hij nog even vooraan een interviewtje te gaan doen met de hoofdrolspeler van mean creek, tof tof tof!
 
De film zelf was goed. Meer mainstream van stijl dan bijvoorbeeld 9 songs, iets gewoner, maar puik geacteerd, goed verhaal, meeslepend, goed gemaakt. Goed dus!
Het verhaal: wanneer iemands jongere broertje wordt gepest door de bullebak van de school, besluiten een aantal jongeren wraak te nemen. Ze nemen de jongen met een excuus mee op een boottochtje. De grap loopt echter uit de hand en er valt een dode…
Deze film wordt de Stand by me van nu genoemd en die vergelijking is zeker niet onterecht. De moeite!

Film 1 : 9 songs

Gisterenavond naar het Filmfestival geweest, voor de eerste film in een rij van 11. Het was meteen een erg goed begin! We zijn naar 9 songs gaan kijken, van Michael Winterbottom.
Een erg speciale film was het; bestaande uit telkens korte scènes, telkens maximaal 5 minuutjes, waarna bruusk een nieuwe scène volgt, zonder dat er ogenschijnlijk een echt verhaal inzit. Beelden van live optredens (Franz Ferdinand, Black Rebel Motorcycle Club, Primal Scream,…) wisselen elkaar af met beelden van het mannelijk hoofdpersonage in Antarctica en van beide hoofdpersonages verwikkeld in nogal expliciete seksuele activiteiten. Deze film laat veel zien, erg veel (alles eigenlijk), en dat de ganse tijd door, en toch is het op geen enkel moment storend of pornografisch aandoend. Integendeel, de beelden zijn mooi, en ze raken… Ik ken een hoop ‘gewone’ films waarbij een petieterig stukje bloot een pak vulgairder overkomt dan de hoop naakt in deze film.
In het begin kwam de film nogal fragmentarisch over, veel wordt er niet gesproken, er wordt geen expliciet verhaal verteld, op enkele beknopte commentaren na van het mannelijk personage, maar gaandeweg geraak je meegesleurd in het verhaal, dat er dus wel degelijk blijkt te zijn. Het tragische en tegelijk tedere gevoel uit de film daalt op je neer, je raakt meegezogen in de passie tussen de twee mensen.
Uiterst menselijk is deze film, herkenbaar op een niet concentionele manier, origineel, gedurfd, maar vooral mooi en meer dan de moeite… Een parel.