Einde van een leven

Ook al proberen we een gans leven dit te vergeten, ook de dood maakt onlosmakelijk deel uit van ons leven. Omdat we de dood hebben verbannen uit ons leven naar speciaal hiervoor bestemde oorden als funeraria, hebben we er alle voeling mee verloren. En komt het steeds als een schok.
 
Twee zaterdagen geleden is zo de opa van mijn teerbeminde heengegaan. Al een tijdje ziek (kanker)(zoals steeds), maar slechts een week in het ziekenhuis en dan ging alles pijlsnel. Alhoewel, de vrijdag ervoor waren we nog op bezoek geweest, en alhoewel iets in mij wist dat dit het einde was, kon een ander deel toch onmogelijk geloven dat deze nog grapjes makende man, met best nog een gezond kleurtje over minder dan 24u er niet meer zou zijn. Weg. Voor altijd.
 
Afscheid nemen is iets raars. Ik ben niet iemand die van een afscheid per definitie sentimenteel wordt. Ik bedoel, je hebt zo van die mensen die bij elke gebeurtenis huilen, of ze de persoon nu goed kenden, liefhadden, of het slechts een verre kennis was. Zo ben ik niet dus. Ik reageer op de dood zoals op alles in het leven, met mijn gevoel. En die gevoelens kunnen alle kanten opgaan. Soms vind ik het erg, soms doet het me relatief weinig (het laat een mens uiteraard nooit koud! Maar soms is ‘life goes on’ iets vanzelfsprekender en makkelijker dan anders), soms raakt het me tot in mijn diepste vezel…
 
Ik kan niet zeggen dat ik deze man goed heb gekend. Slechts een jaar was hij in mijn leven, en dan nog zeker niet wekelijks. Maar wel geregeld; familiefeesten, zondagse bezoekjes, af en toe eens een etentje, zo zagen we hem wel af en toe.
Ik kan niet zeggen dat ik er vaak diepzinnige gesprekken mee heb gevoerd, of zelfs dat ik er altijd zo veel aandacht aan heb besteed. Hoe gaat dat soms…
Maar toch ben ik geraakt door dit verlies.
 
De laatste paar maanden had ik deze man immers toch iets beter leren kennen, niet fundamenteel, maar wel enkele indrukken op gedaan, en het bleek een bijzonder innemende man. Uniek. Speciaal. Gezegend met een combinatie van karraktertrekken die in mijn ogen erg positief is. Tot op het eind zijn eigen weg gaand, zijn eigen zin doordrijvend, gelovend in zijn eigen ideeën, wars van wat de wereld daarover te zeggen had. Daar hou ik van in een mens.
 
Ik heb toch wel een paar keer moeten huilen. Toen ik het nieuws vernam, en later op de plechtigheid. Langs de andere kant moet ik glimlachen als ik aan hem denk. En kan ik tegelijkertijd moeilijk geloven dat dit het nu is.Voor altijd.
 
Maar zo lang we aan mensen denken, zijn ze langs de andere kant niet weg. En dat zal ik zeker doen, aan hem denken, hoe kort ik hem ook heb gekend, en hoe oppervlakkig onze band ook was.

3 gedachten over “Einde van een leven

  1. dat heb je mooi uitgedrukt hier! idd het raakt je, het doet pijn maar toch toveren de mooie herinneringen een glimlach op je gezicht en zo wordt het verlies aan een dierbare draaglijk.
    dikke hug!
    cms

    Like

Reacties zijn gesloten.