Hot hotter hottest

Door al de concertverslagen (is de zomer op dat gebied geen zalig seizoen) kom ik er blijkbaar nooit nog toe eens een ‘gewoon’ stukje te schrijven.
Bij deze doen we dus nog eens moeite…
 
Om met de deur in huis te vallen, ik heb last van de warmte. Ik ben niet gemaakt voor 30°. Ik ben niet gemaakt voor een Sahara-temperatuur in ons stekkie en op het werk, voor zweet dat je lichaam teistert, voor kleren die aan je lijf kleven, voor bloedzuigende muggen die je uit je slaap houden. 
En wat doet een mens in godsnaam met dit weer? Binnen, te warm. Buiten, ook te warm. Aan de zee veel teveel volk, en bovendien haat ik de zee in de zomer. De Ardennen dan maar, of zou het daar ook zo druk zijn?
Hoe daar geraken dan, in de trein? In een rijdend blikje dat je gaarkookt tijdens de heenreis? En zou het daar dan rustig en verkoelend zijn?
Of zoeken we gewoon een medemens-met-tuin op en stalken we die?
Veel vragen, en een oververhit brein dat weigert antwoorden te zoeken!
Any suggestions?
 
Vandaag nog een vrouw tegengekomen die op wandel was met haar hond. Discussie tussen mij en mijn teerveminde of het een greyhound was, dan wel een galgo. Teerbeminde bleek gelijk te hebben, het was een galgo-teefje. Een pracht van een hond, de kleur van koffie met veel melk, een ongelofelijk lief hoofdje, een fiere doch sierlijke tred… Geadopteerd zo bleek bovendien. Net wat ik ook al eeuwen wil doen. Deze maand staat in de Woef trouwens een artikel over galgo’s. Die honden zijn wat betreft karrakter gewoon zo perfekt voor mij he. Vroeg of laat wil ik er echt graag ook eentje adopteren. Helaas zal het niet voor direct zijn, aangezien de huisbaas zich wat dat betreft nogal duidelijk maakt; no kids, no pets…
 
Ook nog een leuk trekpaardje over de neus geaaid. In tegenstelling tot zijn collega’s, de arme sukkeltjes leken wat last te hebben van de warmte en stonden er ongeïnteresseerd en wat lusteloos bij, keek hij vrolijk de wereld in, en probeerde zelfs even te gaan lopen nog voor zijn baas daar de toestemming voor had gegeven. Meneer zat op zijn wortel te wachten zo bleek… Zoiets weten ze snel he!

NIEUWE POLL

Geïnspireerd door het weer, of beter, dankzij de hitte compleet murw en inspiratieloos (ik verdraag zo’n temperatuur echt niet) is er eindelijk een nieuwe poll. Wat vinden jullie van dit woestijnweertje?
 
Traditiegetrouw publiceer ik meteen ook de resultaten van de vorige poll, met de voor mij best belangrijke vraag “Moet roken in de horeca verboden worden?”
Een aangename meerderheid van 42% vond dat dit vanzelfsprekend zo moest zijn. Weg met die stinkstokken uit restaurant en café!
Een andere grote groep (36%) vindt dat er betere rookvrije zones moeten komen, maar dat er van een verbod geen sprake kan zijn.
14% vind dat roken op restaurant verboden moet worden, maar dat het op café best wel kan.
Een minderheid van 9% kant zich volledig en zonder nuances tegen een rookverbod…

Lokerse Feesten: eigen verslag

Alhoewel ik het wel eens ben met het verslag van mijn teerbeminde, moet ik toch mijn eigen accenten eens kunnen leggen, nietwaar…
 
Aangezien we Daan op de Gentse Feesten hebben gemist en ik me op Ultrasonic 7 zo enorm goed heb geamuseerd toen, besloten we woensdagavond naar de Lokerse Feesten te trekken. Daar bleek 2 keer zo veel volk als van ’t weekend, en ook ander volk. Heel veel tieners, heel veel dertigers en zelfs veertigers ook, naar mijn aanvoelen bijna geen twintigers. Raar! Ook het soort volk was anders, veel oudere mensen met een vervaarlijk uitziende look, weinig haar, veel zwartjassen. Anders dan anders kortom!
We zochten ons een rustig plekje voor Daan, een goed zicht, maar ook weer niet te veel naar voren. Voor ons een bende veertienjarigen, ietsje verder twee zestienjarige trutjes die zich in de Cherry Moon waanden, achter ons twee hoogst ambetante wijven die van hun tak maakten omdat ze niks konden zien als wij eens een kusje uitwisselden. Hadden ze het beleefd aangebracht, ik had er met plezier rekening meegehouden, maar door op mijn rug te tokken word ik enkel slecht gezind en komt de feeks in mij boven… (ben ik niet immer vriendelijk en vol mededogen voor mijn medemens!).
 
Daan dan. Het begin zat al fout. Op het podium zijn muzikanten, allemaal in het zwart (op zich wel ok), en midden in ‘Housewife’ kwam meneer dan op in zijn hagelwit kostuum. Zeer fout! Daardoor had ik eigenlijk al geen zin meer in het optreden, ik verteer arrogantie nogal slecht.
Het werd er helaas ook niet beter op. Ook al vind ik de singles goed (Housewife zet ik steevast megaluid als het op de radio is) en heb ik 2 cd’s van Dead Man Ray, ik ben dus wel een fan van ’s mans stemgeluid, dit optreden was echt belachelijk.
De nummers stelden weinig of niets voor, en dan die pose. Die attitude. Zoveel pretentie en eigendunk heb ik zelden verenigd in een vent gezien. En als het dan nog terecht was. Maar neen, in feite is het allemaal opsmuk voor een pijnlijk gebrek aan echt charisma.
Liefste Daan, face it, je bent geen wereldster, zal het nooit worden, dus laat al die pose achterwege en concentreer je eens waar je goed in bent.
Het enige gevoel dat dit optreden bij mij kon losmaken was gegrijns, af en toe een meewarige blik en vooral de slappe lach. Die man zijn ego is te groot voor deze wereld. Zijn stapjes, zijn liedjes, zijn bewegingen, zijn uiterlijk, het is er allemaal zo over en zo kitsch dat het gewoon niet leuk meer is… Nooit eerder heb ik tijdens een optreden zo veel op mijn horloge gekeken…
 
Nee, geef mij dan maar Ultrasonic 7. Ik ga geen tweede lyrische lofzang houden, ik heb geen zin mezelf te herhalen, voor een indruk, kijk dan eens terug naar mijn verslag van hun optreden op de Gentse Feesten.
Lekker vooraan stonden we ook weer deze keer, met een goed zicht op de twee zangers en de gitarist.
Voor de kritikasters (trop commercial, désolé), kijk eens op hun site en zie waar deze mensen hun sporen hebben verdiend (Soapstone, Zap Mama, Zita Swoon, Gabriel Rios,…) en spreek dan.
Op de Gentse Feesten waren ze wel beter, dat moet gezegd worden, hun set was daar bijna dubbel zo lang en werd meer opgebouwd tot een geweldig feest, terwijl de nummers nu minder uitgesponnen werden. Hun drie beste, tevens de singles, zaten nu ook allemaal achter elkaar, een beetje een gemiste kans.
Wel liet de zanger Tom Derie deze keer zangeres Nia Saw meer aan bod komen, hij was nog steeds een en al showman, maar eiste de aandacht toch iets minder op. Bovendien was het fijn om de twee samen bezig te zien, bij momenten echt lief. Daarnaast is de man natuurlijk enorm mooi om naar te kijken en heeft hij een stem om u tegen te zeggen. Hij heeft evenveel de neiging als Daan om op het podium de aandacht naar zich toe te zuigen, maar van deze man vind ik het aanvaardbaar en leuk, en bij Daan is het zielig, dat is het verschil. Some peole have it. Other don’t.
 
Na een veel te kort maar dus wel geslaagd optreden was het aan de mannen van Front 242, maar we zijn niet gebleven. Ze lieten te lang op zich wachten, er liep daar te veel raar volk rond, ik was moe en had pijn mijn voeten en rug en de volgende dag was natuurlijk ook weer werkdag, dus hebben we het maar aan ons laten voorbijgaan.

Gastbijdrage van Teerbeminde: Daan op de Lokerse Feesten

Daan en Ultrasonic op de Lokerse feesten.

 

Daan ofte coole ex Leuvenaar ex Antwerpenaar,huidig Brusselaar geworden politieke correcteheid en incorrectheid, alom geroemd en gerespecteerd, deel uitmakend van de hele dEUS scene en alle andere Kultureel verantwoorde kliekjes. Met Dead Man Ray verantwoordelijk voor de betere vlaamse alternatieve muziek.

 

Utrasonic: een bijeengeraapt gezelschap datheel erg amerikaans klinkende disco soul prefab dancepop produceert.

 

Een ongelijke strijd lijkt het … Met een op voorhand gedoodverfde favoriet en winnaar: Daan. Een rare kronkel van de samenstellers om die ultrasonic na daan te laten spelen.

 

Daan sucked. Enorm. Ongelooflijk. De Daan singles zijn voorbeelden van hoe popmuziek zou moeten klinken. Victory, housewife, designer drugs. Een intro als een echte grote rockster, de band die housewife inzet, de massa in beweging krijgt en Daan die halverwege triomfantelijk het podium bestijgt om het publiek met welgemikte akkoorden op zijn hand te krijgen, immer gekleed in een smetloos witpak en seventies zonnebril. Optreden kan niet meer stuk denk je dan…

En wat volgt is… een mikmak van slechte jaren 80 disco, new wave en pretentie. Bijeengeraapte elektronische riedeltjes zonder enige ziel, inventiviteit of ritme. Af en toe een goedkope house beat ertussen (mijn verdorven ziel zou zeggen – new beat).

Het hele Daan gedoe is een gimmick geworden. Een beetje als david bowie met zijn verschillende alter ego’s. Eens je voorbij de gimmick kijkt wordt het hele circus belachelijk. Maar dan wel ondersteund door de nodige creative songs! De gimmick van de pixies op werchter was leuk. Met hun schitterende nummers kan dat niet anders. Maar wat blijft over bij Daan, zonder de songs? De castraat in een lederen zetel genietend van een rood wijntje. De met diepzwoele stem gesteunde “dank u” van Daan aan het publiek. Ja zelfs, de eye liner mocht niet ontbreken bij Daan, alles voor de show! Uiteraard is dit alles spek voor de bek voor de gemiddelde 14 jarige die nog niet geleerd heeft naar de ziel van de muziek te zoeken. En tot mijn grote verwondering ook van de culturele alternatieve elite, die de hele daan show slikken als zoete broodjes!

 

Dag Daan, hopelijk tot nooit meer.

Lokerse Feesten

Veeeel te vertellen (wegens lange tijd niet meer kunnen updaten) en helaas weer weinig tijd, dus ik ga hier zo snel ik kan eens alles wat me te binnen schiet, online zwieren…
 
Na de Gentse Feesten (ik mis het wel een beetje, de drukte, het veelvoud aan interessante dingen te zien en te doen…) dus de Lokerse Feesten. Ook nog nooit eerder geweest. Toch wel van een ander kaliber, plaatselijker, anders.
Maar dus wel fijn!
Vrijdag gegaan voor de Afrekeningsfuif. Zornik gemist, de Heideroosjes spijtig genoeg niet. Ik ben dus geen fan. Pokkeherrie van een bende Hollanders (mijn excuses voor de landgenoten van deze kerels), die bovendien al 10 jaar hetzelfde lijken te doen.
Daarna dus de fuif. Met Wim Oosterlinck (I’m a fan), Nikolas van Janez Detd (ventje met niet enkel een babyface, maar ook een babyvoice)(maar het moet gezegd, hij werkte me niet echt op de zenuwen) en Eppo Janssen achter de draaitafel. De muziek was helaas nog niet helemaal wat ik had gewild (ik ben een moeilijk mens), maar we hebben ons toch serieus goed geamuseerd en het tot het eind uitgezongen.
Zaterdag ook Lokerse Feesten. Het enige op de affiche dat ons echt interesseerde was Lamb, dus zijn we ook enkel dan gegaan. We kwamen daar dus rijkelijk laat toe, maar konden tot mijn eigen grote verbazing tot helemaal vooraan het podium stappen. Op de derde rij ofzo kwamen we terecht. Is Lamb dan niet doorgedrongen in de Lokerse volkscultuur? Dat dit wel het geval was, zou nog blijken. Naast ons waren er her en der nog enthousiastelingen (“Wicked!””I love you”) die zich volledig lieten gaan (wat bij de ene al een aangenamer zicht was dan bij de andere).
Het optreden dan. Super! De set was voor een groot deel gelijk aan die van Werchter, maar ook weer niet helemaal. De sfeer zat ook anders. Zeker naar het einde toe.
Hoogtepunten: Lou en Andy die via een klein uitsteeksel aan het podium een eind tussen het publiek konden lopen en zo dus op een meter afstand stonden (maar dus wel in de hoogte), Andy die na het optreden als een dolleman zich half in de eerste rijen stortte en volop handjes en kusjes uitdeelde, Lou die bij de tweede ronde bisnummers vooraan stond te zingen en door de rest van de groep werd uitgelachen en daarop zelf natuurlijk ook begon te lachen, het feit dat ze een tweede keer terugkwamen voor bisnummers en dat het optreden dik anderhalf uur duurde, ook dat je aan de groep zag dat ze er zelf ontzettend veel plezier in hadden en het afscheid welgemeend hartelijk was.
Het was ondertussen al de 5e keer dat ik ze live zag, waarvan 3 op een jaar tijd, en ze zijn altijd hemels…