Here we are…

Het is jullie misschien al opgevallen, maar ik blog weinig de laatste tijd… Dat komt niet omdat ik bloggen beu zou zijn of iets degelijks, integendeel, het komt door louter praktische bezwaren. Zo ben ik de voorbije twee weken op het huis en de hond van mijn ouders moeten gaan passen aangezien zij liever in tropischer oorden rondzwierven, en daar had ik geen internet. En ik ben die weken ook minder komen werken. Nu ik weer thuis ben, heb ik daar ook geen internet meer (we hadden internet dankzij thuiswerkproject van mijn teerbeminde en de baas heeft daar bruusk een eind aan gemaakt, dat stuk ********), dus ik kan enkel nog emailen, bloggen en bloglezen op mijn werk. Waar ik natuurlijk ook zo’n klein beetje de handen vol heb met andere activiteiten. Werken meerbepaald. Vandaar dus…
Ondertussen heb ik meteen de afgelopen twee weken samengevat, namelijk gehondsit in mijn dorp van afkomst. Ik kan niet vertellen hoe blij ik ben nu we weer op ons eigen stekje zitten, in ons eigen kleine maar geweldige appartementje… Ik werd thuis echt soms bijna gek. Nu ja, dat is positief, het betekent uiteraard dat ik me thuisvoel in mijn nieuwe, eigen plekje… Gisteren trouwens een officiële stempel gekregen op mijn identiteitskaart, jihaa…
 
Wat hebben we nog gedaan? Wel, vrijdag stond er een trouwfeest op het programma. Druk druk druk! Het koppel is getrouwd in het stadhuis van Brussel, en dat was echt wel de moeite. Alles werd in goede banen geleid door een soort van lakeien in middeleeuws kostuum en met een sappige Brusselse tongval, het stadhuis was adembenenemd mooi, dan al dat plechtig gedoe, ik was echt wel onder de indruk…
’s Avonds was het dan groot feest in een heel chique zaal… Alles was tip top in orde, dat moet ik toegeven. Wat mijn liefste en ik al lang wisten, is natuurlijk bevestigd; zo’n klassiek trouwfeest in niks voor ons. Voor ons geen wit kleed, geen uitgebreide schranspartijen, geen zaal vol familieleden die je maar eens om de zoveel jaar ziet, geen eindeloos handje schudden en kusje geven, en vooral geen dj die het ene ergerlijke nummer na het andere aan elkaar draait. In dat geval zou ik weglopen van mijn eigen feest. Dat geef ik je op een briefje. Maar zoals gezegd, dat wisten we eigenlijk al lang, en ik denk dat het feest wel iets was voor het koppel dat trouwde, en dat is uiteraard het enige dat telt. Het is hún dag. Zowel bruid als bruidegom zagen er schitterend en vooral gelukkig uit, en tijdens de openingsdans -een concept dat ik thans verafschuw- was ik zowaar helemaal ontroerd. Een gevoel dat tot diep in de nacht af en toe de kop zou opsteken… Het eten was trouwens lekker (ik zat daar als enige vegetariër en het was echt wel af, mooi gepresenteerd en lekker), de bediening super, het volk aan onze tafel viel mee, de omgeving was super…
Om 4u lagen we uitgeput en wel in ons bed…
De nacht daarop was het trouwens weer 5u voor we konden gaan slapen, om 3u20 moesten we mijn ouders gaan ophalen aan de luchthaven… Zo twee superlate nachten, dat kruipt niet in je koude kleren, dat deed zelfs een beetje pijn…

4 gedachten over “Here we are…

  1. daar zeg je het!! En als je dan zoals ik gezegend bent met een minimale slaapduur van 8 a 9 uur… Nu ja, er zijn ergere dingen he…

    Like

  2. willen jullie daar nu eindelijk eens werk van maken…den dezen hier wil dat wel eens meemaken! 😉
    enne hoe jullie trouwen kan me niet schelen zoalg ik er maar ben en ik mijn buikje rond kan eten! ;-)))
    héhéhé een goedkope goeie fotograaf nodig??? 😉
    cms

    Like

Reacties zijn gesloten.