Verslag

Ik ben moe, moe en nog eens moe… Lange dagen, vroeg op, veel te doen, pas laat klaar… Geen zin zelfs om te bloggen, maar ik verplicht mezelf ertoe toch maar snel iets te komen typen eer al de indrukken vervagen.
 
Zoals die van het concert van vrijdag. Het was echt een heel toffe avond trouwens, heb me zalig geamuseerd. Het perfekte gezelschap en goede muziek, wat kan een mens zich meer wensen? Eerst de verkeersdrukte getrotseerd om tot Vorst te geraken. Iets na 20u verscheen daar Tom Helsen om het podium, helemaal alleen. Aandoenlijk, maar de sfeer van zijn liedjes ging wel wat verloren in die grote zaal… Spijtig, want ik ben wel een fan van zijn eerlijke, simpele gitaarmuziek, heb er altijd een zwak voor gehad. Goed dus, alleen zat de omgeving niet mee. Niet enkel de zaal, ook het publiek. Een publiek waar ik geen hoogte van kreeg. Soms leek het echt of we waren op een concert van marco Borsato of Clouseau verzeild geraakt in plaats van The Counting Crows. Ik vind het behoorlijk raar. Ok, het is geen Metallica of Korn of god weet wat, maar de rare mengelmoes van mensen die daar aanwezig was, had ik nu ook niet echt verwacht!
De laatste noten van Tom Helsen waren nauwelijks vervaagd, of plots vulde Vorst zich met daverdende gitaren en loeide Admiral Freebee erop los. Van een stevig begin van een concert gesproken zeg. Ze vlogen er meteen helemaal in. Super! De liedjes zijn nog steeds even geweldig, en Tom Van Laere nog steeds even pervers/gefrustreerd. And don’t we all love it. De reeds op zich hilarisch zin ‘How can you make all right music-when your name is Tom Van Laere’, werd live zo mogelijk nog grappiger aangevuld met ‘and your pants are not van leer’. Nu klinkt het misschien idioot, maar die mens komt daar gewoon mee weg.
Het viel me op dat hij een nieuwe bassist bijhad, weet er iemand waarom?
Na de traditionele eeuwigdurende soundscheck en rommelarij verschenen dan de Counting Crows. Ik heb de indruk dat ze nog ietsje Amerikaanser, iets meer showman, en dus iets minder authentiek zijn geworden. Of lag het aan de toch niet zo’n optimale sfeer in de zaal? Nu ja, zo erg was het niet, ze waren nog steeds meer dan de moeite, de muziek is hemels en ik liet me helemaal meedrijven. Ze speelden nummers uit alle cd’s, ook redelijk veel uit de eerste, toch nog steeds mijn favoriet. De show was er een tikkeltje over (mooie sterretjes en lichtjes, lichten uit en dan zitten ze elk mooi op hun plaats heel nonchalant te blinken,…) maar als je je erdoor liet meeslepen, was het toch allemaal dik in orde. En zoals ik al zei, aan de muziek was niks op te merken. Raar toch hoe goeie muziek je helemaal op kan tillen tot de hoogste toppen… Zeker als de combinatie met goed gezelschap er dus is. Enkel de bisnummers trokken op niks, daar verschenen plots een paar rare Hollanders (Blof) die elk liedje meespeelden, en dan was de sfeer er echt helemaal uit. Het door mij verwachte pareltje Round Here kwam zelfs niet bij de bissen aan bod, ook wel spijtig. Ook Big Yellow Taxi hebben ze trouwens niet gespeeld. Maar kom, doodmoe en supertevreden dwaalden we na het concert door Brussel om gelukkig redelijk snel bij de ring terecht te komen…

Een gedachte over “Verslag

  1. is what I need!
    heb just therion -lemuria/sirius B aangeschaft….
    ter compensatie van mijn in het water gevallen avondje film…:( :))))

    Like

Reacties zijn gesloten.