Uitspraak van de dag: Cyprus is een Frans eiland…

Met het openbaar vervoer naar het werk gaan, heeft zo zijn voordelen. Zo kan je de gesprekken volgen van tal van onbekende mensen… En dat kan vanalles zijn: irritant, grappig, choquerend, hilarisch,…
Vandaag viel ik ver van mijn stoel bij het volgende gesprek tussen twee vrouwen. Onderwerp is naar ik vermoed de vakantiebestemming van een kennis/dochter/weet ik veel wat van een van beiden.
 
“En naar waar gaat ze dan?”
“Ik weet het niet meer”
“Naar Malta?Naar Griekenland? Naar Cyprus”?
“Nee, nee, het was iets Frans”
“Ja, maar Cyprus, dat ís een Frans eiland”
 
Wat moet een mens daar nu van denken…
 

Icon

Ik heb Icon opstaan, van Paradise Lost. Een cd uit een ‘ver’ verleden, toen ik enkel naar de allerzwaarste metal luisterde (en échte metal he, niet dat ‘nu’ gedoe waar de huidige generatie kids op kickt). Tegenwoordig krijg ik schele koppijn van veel van de cd’s die ik toen op alle mogelijke momenten van de dag grijsdraaide, maar een klein aantal heb ik toch niet uitgeband. Zo ook deze, die ik 1 keer in het jaar of in de 2 jaar nog eens opzet. En er echt van kan genieten. Heerlijke donkere muziek, vol wanhoop en doem…
Zeer gepast wanneer spoken uit het verleden opduiken ook.
Maar het verleden is voorbij, sommige dingen ervan kan je bijhouden, zoals deze ene cd, andere dingen blijven beter in de kast zitten. Op sommige dingen kijk je met veel warme gevoelens terug, andere herinneringen zijn enkel onaangenaam of doen pijn. Ze maken deel uit van het verleden, dus ergens ook van wie je nu bent. Maar af en toe is het toch nodig een aantal deuren onherroepelijk op slot te doen, is dat nodig om verder te kunnen groeien en evolueren, als mens.
 
Na deze donkere bespiegelingen ook een kleine portie realiteit. De geneugten van de ochtendspits. Ik moet op maandag nooit werken, maar mijn lief wel, en dus ga ik maar mee op pad, en ga ik ineens door naar mijn ouders. Vroeger namen we de trein, dat ging wel vlot, maar nu ik geen vrijbiljetten of reductie meer heb, zou me dat 12€ kosten voor een enkele reis, en zo rijk ben ik niet! En het fenomeen go-pass, waar ik wel nog even recht op heb, is pas geldig vanaf 9u, dus da’s ook al geen oplossing. Dus dankzij de NMS neemt een mens dan maar de auto(nu ja, ik rij mee, aangezien ik een koppig mens zonder rijbewijs ben). Lekker samen in de file, gezellig. Anderhalf uur later dan toch in onze hoofdstad aangekomen, en vandaar moest ik dan de tram zien te nemen tot aan het station (aangezien het dankzij de file al veel te laat geworden was). Was me dat even een chaos, een krioelen van mensen, auto’s, trams en bussen. Afin, na een tijdje zoeken er toch relatief vlot geraakt, maar natuurlijk net 3 minuutjes te laat voor de trein… Dan maar een half uurtje gewacht. Toen de volgende trein maar niet kwam opdagen, bleek er op de monitor te zien dat hij 5 minuten vertraging had. Afin, op zijn NMBS, de 5 minuten werden er dikke 15 en ze vonden het niet nodig iets om te roepen…
Nu ja, zo’n 3u30 nadat we waren vertrokken (dan slaagt een mens er al eens in op tijd op te staan) was ik dan toch thuisgeraakt…
De vreugden van het openbaar vervoer en de ochtendfiles…

15/01 TWILIGHT SINGERS in de AB

Ben doodmoe, maar ik moest en zou even komen uitschreeuwen hoe goed het concert van de Twilight Singers gisteravond was.
Moet ik eerst nog even voorstellen over wie ik het heb? Wel, het gaat om de nieuwe groep van Greg Dulli, de vroegere frontman van de Afghan Whigs. En ik was en ben nog steeds een enorme fan van die groep, die helaas dus gesplit is. Maar de recent uitgebrachte tweede cd van de Twilight Singers bleek gewoon een voortzetting te zijn van het geluid dat we al gewend waren van Dulli, en dus een reden tot juichen voor alle fans.
Het concert was echt zalig. Niet perfect, dat zal ik niet zeggen, af en toe waren de rare trekjes van Dulli er eens over (om het met de woorden van mijn lief te zeggen, “hij waande zich een soort Indische liefdesgod”, zoals hij daar in de spotlights stond te bewegen en in de micro stond te orakelen over de liefde) en hij zong zowaar een keer of twee een beetje vals, maar de man heeft charisma, zij het op zijn eigen manier, en dat kan niemand ontkennen. Bovendien maakt hij hemelse muziek. Een beetje getormenteerd en zeker niet altijd de meest romantische kant van de liefde bezingend, maar niettemin hemels…
Het optreden dan. Er was wel wat volk op af gekomen, maar het was ook niet overvol, zodat je rustig van het optreden kon genieten zonder platgedrukt te worden. De mensen die er waren, waren blijkbaar wel allemaal echte fans, want er was enorm veel sfeer in de zaal. En Dulli zorgt ook altijd wel voor een unieke sfeer… De zaal was trouwens ook heel mooi aangekleed, met overal kleine lichtjes, die aan sterren deden denken…
Ze hebben veel nummers van hun meest recente cd gespeeld, hier en daar een raar dingetje ertussen (het deuntje van Beverly Hills 90210?!?), en gelukkig ook een paar Whigs nummers (waaronder een van mijn favorieten, Faded). Ook een uitschieter, was toen ze Hey yah van Outcast coverden, en daarna Dulli beweerde dat Outcast dat had gepikt van een van zijn Afghan Whigs nummers, 66, en dat probeerde aan te tonen… Volgens mij hebben die 2 nummers natuurlijk niks met elkaar te maken, maar het was echt enorm leuk, en niemand stond nog stil…
Echt wauw, en ik kijk al uit naar hun volgende passage in België!

Bijna 3000!

Ik merk dat de teller op 2981 staat als ik dit schrijf. En jawel hoor, jullie horen me al van mijlenver aankomen, dat is bijna 3000,
en wil degene die bij zijn bezoek de teller op 3000 ziet staan, zich misschien even melden?
Ik ben eens benieuwd…
 
Verder weinig nieuws. Gisteren bleek de storm dus helemaal geen storm, maar vandaag geraakte ik vanmiddag amper vooruit. Eerst moeten spartelen om vooruit te raken en dan bij het inslaan van een andere straat ineens de wind in de rug zodat ik bijna de straat invloog… Nu ja, zo lang het niet echt koud is, maakt me dat niet uit. Al snak ik wel naar de lente: weer blauwe luchten en aangenamere temperaturen…
 
Gisteren Telefacts gezien. Het was weer bijzonder grappig bij momenten. En tegelijk nogal schrijnend. Typisch telefacts dus…
 
Ik ga er voor vandaag een einde aan breien. Weet toch niet veel te verzinnen. Nu ja, morgen beter!

Storm?

Niet zo veel inspiratie, maar heb het gevoel dat ik na al die dieren- en andere berichten hier nog eens iets echt moet schrijven…
 
* het zou vandaag stormen, maar heb er voorlopig nog niks van gemerkt. Verschrikkelijk guur weer, dat wel, maar storm?
* nee, geef me dan maar vrijdag, dat was echt storm. En voor zover ik weet onaagekondigd (maar ik kijk eigenlijk nooit naar de weerberichten). Ik zat ‘vrolijk’ te werken, als het daar plots zo hard begint te kletteren dat ik mezelf niet meer kan horen denken (we zitten daar vlak onder het dak met zo’n lichtkoepeltje en veluxramen, dus dat klettert nogal…). Daarna dan veel donder en bliksen, brrr, ik ben daar toch geen fan van. En als kers op de taart nog hagel, de veluxraamjes lagen zo vol hagel dat er amper nog licht naar binnen kwam. Dat was voor mij een storm!
* de vakantie-gekte slaat toe. Mijn ouders gaan een dezer dagen boeken en zijn zo lichtelijk aan het pushen om mij ook te laten boeken. Onze vakanties mogen namelijk niet overlappen, want als zij ergens in de zon gaan zitten word ik gecharterd als dog-sit. Maar ik ben geen al te snelle beslisser. Soms wel natuurlijk. It depends. Soit, qua vakantie neem ik liever mijn tijd. Maar er zit vooruitgang in, we zijn al voor sluitingstijd bij een reisbureau geraakt, hebben een dik pak brochures mee, hebben al een periode (mei) en een aantal bestemmingen die onze voorkeur wegdragen (Italië, Malta, UK,…). Nu nog eens rustig gaan zitten en die boekjes bekijken…
Hebben jullie al concrete plannen?
* de marmot stond vannacht in overdrive. Normaal gezien lig ik tegen 2u zeker te ronken (vaak nog een paar uur vroeger), maar vannacht bleef ik dus hyperactief, zo veel zin om te babbelen en te lachen. Toen echter deze morgen op het onchristelijke uur van 7u15 de wekker ging, was ik wel weer veranderd in de marmot die ik normaal ben. 4u slaap is dus veel te weinig voor mij. “geeuw”
 
Hopelijk waaien jullie niet weg!